27

- Dobra Justin proszę przestań już!- powiedziałam i odwróciłam się plecami do niego.

On podszedł do mnie, przytulił mnie.

- Niedługo przecież wrócisz.

- Przez to kilka miesięcy dużo się może jeszcze zmienić.- powiedziałam i wróciłam do krojenia.

On złapał mnie za ręce i powiedział.

- Jeśli to jest prawdziwe to nic się nie zmieni.

- A jeśli nie?

- Nawet tak nie mów…

Wtedy usiadłam na balacie a on obok. Spojrzałam na niego a on na mnie.

- Musimy się modlić i wierzyć…- powiedziałam.

On ścisnął moje dłonie, pocałował je i powiedział.

- Codziennie.- dopowiedział.

- Codziennie.- powtórzyłam.

Wtuliłam się w niego po czym pomodliliśmy się.

- Pomożesz mi?- zapytałam

- Co mam zrobić?

- Gdzie masz makaron?

- Chyba tu…

- Tam nie ma sprawdzałam.

- Poczekaj, tutaj.

- Widzę, że wiesz gdzie co jest tak jak ja…

- Wiesz, że prawie w ogóle mnie tu nie ma…

- Wiem.

- Co robisz?

- Ratatuj.

- Czyli makaron, warzywa, mięso mielone i sos pikantny?

- Tak dokładnie.

Wstawiliśmy makaron do piekarnika i poszliśmy się przebrać na górę. Założyłam czarną, krótką sukienkę na ramiączka, na którą zarzuciłam różowy lekki kardigan. Włosy kręciły się, nałożyłam piankę i je rozpuściłam. Lekko się pomalowałam, na koniec użyłam moich ulubionych perfum i byłam gotowa. Zeszłam na dół, udekorowałam stół a następnie wyszłam na taras.

Usiadłam na bujanym fotelu i przeglądałam coś na swoim telefonie. Nagle zza płotu usłyszałam krzyki i zobaczyłam błysk fleszy...