23

Razem z Scootem pobiegliśmy do salonu i zobaczyliśmy Biebera, śpiącego na kanapie w moim apartamencie.

- Justin! Co ty tu robisz?- zapytałam.

On zerwał się na równe nogi i zaczął się tłumaczyć, ale nic mu nie wychodziło.

Ja ze Scootem zaczęliśmy się śmiać, bo żadne wypowiedziane przez niego słowo nie miało większego sensu…

Po kilku minutach razem wyszli a ja się ubrałam. Spotkaliśmy się w restauracji na dole, na śniadaniu. W hotelu z całej ekipy został tylko Scoot, Kenny, ja, Justin i ochrona. Tancerze i reszta polecieli do domów, bo mają wolne.

- To co Zuza, zostały nie całe 2 tygodnie?- zapytał Kenny.

- yhymmm…- westchnęłam.

- Czy ustaliliście już…

- Nie jeszcze nie…- przerwał Justin.

- O czym znowu mówicie?- zapytałam.

- Czy ty naprawdę chcesz o tym mówić, właśnie teraz?- zapytał Justin.

- Myślę, że to odpowiedni moment, aby wszystko dokładnie ustalić.- powiedziałam i odstawiłam talerz.

- Scoot, możesz ty jej to powiedzieć?- poprosił Bieber.

- Chodzi o to, że chcielibyśmy dać ci ochronę do Polski.

- Proszę powiedzcie, że to jakiś żart!- jęknęłam.

Wszyscy spuścili głowy w dół i już wiedziałam, że mówią całkiem poważnie.

- Jak wy to sobie wyobrażacie?- rzuciłam, wzięłam głęboki oddech i a napiłam się wody.

- Pomyślałem, że może Rick mógłby z tobą polecieć. Wynajęlibyśmy mu jakieś mieszkanie blisko waszego.

- Co on miałby robić?- dopytywałam.

- Zawoziłby cię do szkoły , przyjeżdżałby po ciebie, zawoziłby cię tam gdzie chcesz i …

- I wszędzie za mną chodził?- zapytałam lekko załamana.

- Tak, ale on by był w jakiejś odległości i nikt by nie wiedział, że on jest z tobą.- powiedział szybko Kenny.

- A co jeśli by go nie było?

- Ludzie są różni…

- Jeśli tak musi być to dobra. Czy coś jeszcze?

- Nie już nic.

- Teraz ja chciałabym wam coś powiedzieć.

- Tak?- zapytali zaciekawieni.

- Wylatuję 31 sierpnia za 3 dni.- ledwo, przeszło mi przez gardło.

- Jak to?- zapytał zdziwiony JB.

- Chciałabym być w domu 1 września i na rozpoczęciu roku szkolnego.

- Rozumiemy…- powiedzieli.

- Czy to twoja ostateczna decyzja?- zapytał smutny Justin.

- Tak, zdecydowanie tak.- powiedziałam.

Poszliśmy do pokoju, w milczeniu każdy poszedł do swojego pokoju. Włączyłam wiatrak, położyłam się na łóżku i emocje dały górę. Z oczu strumieniami zaczęły lecieć mi łzy...