11

- Chłopaki chodźcie tu, szybko!- krzyczałam do nich z góry.

Widok był cudowny wprost nie do opisania, dlatego też zrobiłam mnóstwo zdjęć, aby móc pokazać innym to pełne uroku i jakże magiczne miejsce.

Spędziliśmy tam sporo czasu, słońce już powoli zaczynało zmieniać swoją barwę na czerwoną.

- O matko za 1O minut zamykają!- krzyknął Henry, spoglądając na zegarek. Szybko wstaliśmy z ziemi i wszyscy zaczęliśmy biec za swoim przewodnikiem. Biegliśmy bardzo szybko, zdecydowanie za szybko… Widzieliśmy już bramę była tak blisko, aż tu nagle podwinęła mi się noga i…

- Ałaaaaaaa!- krzyknęłam, przebiegając przez bramę.

- Co jest Zuza?- zapytał kuzyn łapiąc mnie w ostatniej chwili.

- Noga!- jęknęłam.

- Trzeba jechać do szpitala!- powiedział Matt.

- Moje auto stoi za rogiem.- powiedział Henry.

Jeden z chłopaków a dokładniej Kevin, wziął mnie na ręce i zaniósł do auta. Po drodze spotkaliśmy kilku, bardzo nieprzyjemnych fotoreporterów. Dostali cynk, że mogą nas tam znaleźć i proszę!

Chłopcy byli nieocenieni! Nie dość, że zanieśli mnie do auta to przykryli i chronili przed tymi hienami…

Do auta i prosto do szpitala. W szpitalu od razu się mną zajęto.

- Ma pani ogromne szczęcie, bo to tylko mocne stłuczenie.- powiedział ortopeda.

- Ufff! Bałam się, że resztę wakacji spędzę w gipsie.- odetchnęłam z ogromną ulgą.

- W gipsie może nie, ale musisz nosić specjalny usztywniacz, ale tylko przez 2 tygodnie i chyba to zrozumiałe, zero biegania?!

- Zero?- zapytałam.

- Zero.- powtórzył doktor.

Dostałam leki przeciwbólowe i wróciliśmy do hotelu. W restauracji na dole zjedliśmy kolację i poszliśmy do swoich pokoi.

Weszłam do mojego apartamentu i nikogo w nim nie zastałam. Poszłam do łazienki, przebrałam się, włączyłam telewizor.

Nie pytajcie, bo nie pamiętam co było dalej. Widocznie całodzienny pobyt w tym parku dobrze mi zrobił, bo obudziłam się o 9.oo rano. Przeciągając się, zrzuciłam telefon z łóżka. Drzwi do sypialni szybko się rozsunęły i wszedł Justin.

- Co ci się stało z tą nogą?- zapytał szybko. Widać było, że był przejęty, więc szybko mu o wszystkim opowiedziałam.

- Niezdara ze mnie co?- zaśmiałam się, choć wcale myśl o 2 tygodniowym noszeniu tego czegoś nie sprawiała mi większej radości…

- Yhyy!- westchnął i przytulił mnie do siebie.

- Dzisiaj pracuje na miejscu. Później przyjecie Scoot, Kenny.- poinformował mnie.

- To fajnie, ja i tak jestem uziemiona…- mruknęłam pod nosem.

- Nawet to się dobrze składa, bo chłopaki najbliższe tygodnie spędzą w studio na nagrywaniu, a ty będziesz miała czas na wybieranie i przerabianie ich zdjęć, poza tym dla mnie to cudownie, bo będziesz zawsze blisko mnie… Super, będę uziemiona w tym hotelu z facetem, w którym się kocham od kilku lat a w dodatku on chce być miły i udaje, że mu zależy na mojej obecności.

- Justin po co ty to wszystko robisz? Czemu robisz mi nadzieje? Udajesz, że ci na mnie zależy?- zapytałam go wprost.

On spojrzał na mnie tak jak jeszcze wcześniej nikt inny.

- Nie udaję, nie chcę cię ranić, chyba się zakochałem i nie chcę stracić tej miłości…- powiedział i pocałował mnie.

Nie wierzę! Czy to w ogóle możliwe? Jestem w USA, mieszkam w jednym apartamencie z Justinem Bieberem, a w dodatku przed sekundą mnie pocałował.

- Nie wierzę! Nie wierzę w o wszystko co się dzieje!

- Uwierz, popatrz, ściśnij moją dłoń mocniej. Jesteśmy tu i to się dzieje naprawdę!- powiedział trzymając moje dłonie.

- To jest zbyt piękne, by mogło być prawdziwe…- mruczałam pod nosem.

- Nie mogę spać, piszę testy, bo mam wenę. Wenę, której brakowało mi od tak dawna… Czy to nic dla ciebie nie znaczy?

- A jeśli dziś położę się spać i znów obudzę się w moim łóżku, mieszkaniu, w małym mieście w Polsce a co jeśli wstanę i nic już nie będę pamiętać?

Rozmawialiśmy tak jeszcze bardzo długo dzieląc się ze sobą wątpliwościami i swoimi sekretami, aż usłyszeliśmy pukanie do drzwi.

Przyszedł Kenny Hamilton i Scooter Braun.