10

Uffff! Już ktoś tu był i posprzątał. Justin siedział na tarasie z laptopem i kubkiem kawy.

- O już wstałaś! Jak ci się spało?- zapytał, kiedy mnie zobaczył.

- A dobrze, dziękuję!- odpowiedziałam siadając na huśtawce obok.

- Jak po imprezie?

- Co masz na myśli?

- No ogólnie…

- No normalnie, dobra zabawa, pozytywni ludzie i w ogóle…

- Czyli nie było najgorzej?

- Nie, zdecydowanie nie.

- Twoja pierwsza impreza z gwiazdkami?

- Tak, ale to naprawdę świetni ludzie…

- Cieszę się! Myślałem, że może zmienisz zdanie po tym o nas wszystkich…

- Proszę cię… przecież wiedziałam o waszych imprezach wcześniej, widziałam zdjęcia… myślałam, że będzie gorzej- powiedziałam i się zaśmiałam.

- Jakie plany na dzisiaj macie?- zapytał.

- Chcieliśmy pojechać do centrum i tam jakieś zdjęcia porobić. Co o tym myślisz?- zapytałam go o zdanie, chociaż nie wiem czemu chciałam znać jego opinię na ten temat.

- Myślę, że to bardzo dobry pomysł. Ja niestety nie mogę wam towarzyszyć, muszę jechać do studio.- powiedział i jego twarz posmutniała.

- Nowa płyta?- powiedziałam i rzuciłam spojrzenie na jego komputer.

- Tak, ale to tajemnica… Jutro dopiero mamy to ogłosić oficjalnie.

- Spoko, nikomu nie powiem…- obiecałam.

Spędziliśmy jeszcze parę minut na wspólnej rozmowie, po czym zeszliśmy na dół na śniadanie. Usiedliśmy, zamówiliśmy i przyszedł kuzyn i reszta ekipy. Zjedliśmy śniadanie i pojechaliśmy na sesję a JB, do studio. Mieliśmy spotkać się dopiero wieczorem.

Chodziłam z chłopakami po NYC wszystko dokładnie uwieczniając w aparacie.

- Park miejski płatny 2 dolary.- przeczytałam napis na głos.

- Trzeba zapłacić… - westchnęli chłopcy.

- Poczekajcie chwilę tutaj na mnie!- krzyknęłam i zniknęłam za rogiem.

Wróciłam po kilku minutach z pewnym miłym młodym mężczyzną.

- Chłopaki to jest Henry.- przedstawiłam nieznajomego.

- Cześć, to co idziemy?- zapytał szybko Henry.

- Jasne!- zawołali zgodnym chórem.

Henry oprowadził nas po najładniejszych miejscach w parku.

- Zabiorę was w pewne magiczne i bardzo wyjątkowe miejsce.- skinął ręką, pokazując nam kierunek, w którym mieliśmy iść.

Szliśmy już dobre 2O minut, przez jakieś chaszcze. Moje nogi były już całe pokłute i zaczynały mnie powoli boleć.

- Daleko jeszcze?- zapytałam a brzmiało to mniej więcej jak pytanie tego osła ze Shreka.

- To tutaj!- powiedział nasz pilot i wskazał na maleńką, pełną uroku łączkę.

- To moja kraina czarów.- zaśmiał się Henryk.

- Tutaj jest wprost cudownie… A co to jest?- zapytałam i wzrok skierowałam na wielkie drzewo.

To jest domek na drzewie, który zbudowaliśmy z grupką znajomych.- wytłumaczył.

- Czy mogłabym?

- Oczywiście! Tylko uważaj, nie spadnij!- krzyknął.

- Chłopaki chodźcie tu, szybko!- krzyczałam do nich z góry.